تبلیغات
یک ویندزوری در تورنتو - تور بین المللی هنرهای نمایشی چین SHEN YUN در تورنتو

     سلام . آقا امروز رفته بودیم یه جای هیجان انگیز ! قبلاً در موردش ننوشتم چون مطمئن نبودم که ازش خوشم میاد یا نه ، ولی حالا با کمال میل براتون تعریف میکنم . اسمش اینه :


     نمیدونم چقدر با این عبارت آشنایی دارین ، خوب این اسم یک گروه رقص و هنرهای نمایشی بسیار معروف چینی هستش که مرکزشون در نیویورکه ولی در سراسر دنیا میگردن و برنامه اجرا میکنن البته غیر از خود چین که بعداً میگم چرا .
      از اونجایی که به عنوان یه ایرانی عادت کرده بودم که جنس چینی یعنی ارزون و بی کیفیت ، احساسم روی همۀ آیتم های چین منجمله برنامه های نمایشی هم کم و بیش همین بود تا وقتی اومدم کانادا و دیدم تمام جنسهای خوب مارک Made in China دارن ! و دیدم که به دلیل پایین بودن دستمزد تولید ، خیلی از شرکتها و تولیدکننده های کانادایی ، ساخت جنس خودشون رو به چینیها محول میکنن و مثلاً اگر چه که روی جنس نوشته ساخت چین ولی میتونه جنس اصل مثلاً H&M باشه . ولی هنوز روی هنر چینی حس خاصی نداشتم ، به نظرم میومد که هنرشون هم از نوع کمونیستی و ساده و خشن و خشک باشه . البته میتونم بگم از وقتی فیلم The Last Mao Dancer رو دیدم نظرم کمی تا قسمتی :) آفتابی شد . به هر حال دخمل بلیط این برنامه رو از چند ماه پیش خریده بود و من در کمال بی میلی منتظر روز اجرا بودم تا به خودم بگم دیدی پولمون هدر رفت ؟ ولی تک تک سلولهام امروز میگفت یکی از بهترین بلیطهای عمرمون رو خریدیم ! 
     

    عکسی که میبینین از دو سه سال پیش توی ویندزور روی در یک فروشگاه دیده بودم و همیشه فکر میکردم ژاپنی باشه ، نه چینی ؟ تازه فکر میکردم حتماً فتوشاپ شده و یک بدن نمیتونه انقدر انعطاف داشته باشه و این حرکت نمیتونه انقدر لطیف و زیبا باشه ولی واقعاً بود ! حالا مجسم کنین مثلاً چهل تا رقصنده همین حرکت رو اجرا کنن ! ای واااااای ، ای واااااای ! انقدر رویایی و شاعرانه بود که نفس آدم بند میومد . روی این عکس کلیک کنین تا آنونس نمایش 2016 رو ببینین . 
    

    این رقصها ، مخلوطی از باله ، ژیمناستیک و رقص کلاسیک چینه و فکر میکنم یکی از بزرگترین بُرد های نمایش، در رقصهای با آستین یا نوارهای بلند بود ، دامنها و آستینها ، بادبزنها و نوارهایی که در دستشون میگرفتن چنان سبک و لطیف بود که با کمترین حرکتی مواج میشد و چشم رو نوازش میکرد . این پوستر امسال و یکی از رقصهای کلاسیک چینی به نام Water Sleeves یا آستینهای آبی و به نظر من یکی از لطیف ترین رقصهای دنیاست در حینی که با خاطر پرشهای بسیار بلند و حرکات سختی که اجرا میکنن ، خیلی هم قوی به نظر میاد . 
     نمایش شامل اجرای اپرای چینی و قطعات تک نوازی با پیانو و سازی شبیه به کمانچۀ ما با صدایی کمی بم تر به نام Erhu هم بود . ارکستر هم به صورت زنده قطعات رقص و اپرا رو همراهی میکردن که حدود 45 نفر بودن ، بعضی سازها چینی و بعضی غربی بود . 

    در کل نمایش سه ساعته ، تنها قسمتی رو که زیاد دوست نداشتم آواز سوپرانوی چینی بود که یک خانمی اجرا کرد ، ترجمه اش هم پشت سرش روی پرده مینوشت ولی احساس کردم شاید با فرهنگ موسیقایی ایرانی و غربی که گوش ما بهش عادت داره فرق میکرد . به نظرم گاهی خارج میخوند . بعداً که از دخترها پرسیدم اونها هم همین احساس رو داشتن . جایی که دلمون میخواست اوج و فرود نداشت و متفاوت با انتظار ما بود . بعید میدونم توی نمایشی به این جذابیت کسی رو بیارن که خیلی ماهر نباشه و نتونه نت درست رو بگیره . احتمال اینکه نوع دیگری از موسیقی باشه که ما باهاش غریبه هستیم بیشتر بود . شناختی از موسیقی چینی ندارم و نمیتونم اظهار نظر کنم . 
   به هر حال تجربۀ بسیار جالب و جذابی بود و من توصیه میکنم اگر میتونین بلیطش رو تهیه کنین و ازش لذت ببرین . هنوز توی می سی ساگا و همیلتون اجرا دارن . 


   این که چرا توی خود چین نمیتونن برنامه بذارن به مخالفت دولت با مبدأ اینها یعنی فالون دافا برمیگرده . حالا این چیه ؟ به گفتۀ ویکی پدیا این یک مکتب جدیده که از سال 1992 در چین پایه گذاری شد و بر مبنای سه اصل حقیقت و بردباری و نیک خواهی میگرده و هدف نهایی اش پالایش جسم و تزکیۀ روحه  . دولت کمونیستی چین در ابتدای اعلام وجود این مکتب باهاش مشکلی نداشته ولی وقتی طرفدارانش به شدت زیاد شدن ، دولت احساس خطر و ممنوع اعلامش کرد . 
     هنرهای نمایشی شن یون هم توسط همین گروه برای احیای تمدن و فرهنگ کهن و چند هزارسالۀ چینی که توسط دولت کمونیست در حال نابودی بود تأسیس شد و به دلیل حمایت از فالون دافا اجازۀ اجرا در خود چین رو ندارن . امروز هم در اعلام برنامه ها ، یکی در میون ، تعریفی هم از فالون دافا میکردن . داشتم فکر میکردم لابد بین جمعیت جاسوسهایی از دولت چین نشستن که بعداً برن طرفداران بینوای چینی این نمایش رو گزارش بدن ! 
     ولی جذابیت و زیبایی قطعات نمایش انقدر زیاد بود که ماجراهای سیاسی پشت پرده اش مدام از ذهنم فرار میکرد . به هر حال چند هزار سال فرهنگ و هنر پشتش نشسته ، شوخی نیست . 
    امسال دختر شایستۀ کانادا ، آناستازیا لین ، یک ژورنالیست و فعال اجتماعی چینی الاصل و طرفدار این مکتب و نویسندۀ مطالبی بر علیۀ دولت فعلی چین بود که به همین دلیل دولت چین بهش اجازۀ ورود برای مسابقات بین المللی رو نداد ! 


     محل اجرای نمایش هم سالن سونی بود توی داون تاون . اگر به هر دلیل بلیط این سالن رو گرفتین یادتون باشه در صورتی که توی پارکینگ پشت ساختمون جا پیدا نکردین ، شمارۀ 45 خیابون Bay که خیلی نزدیک به سالنه ، یک پارکینگ عمومی ( پارکینگ سبز )  خوب داره که ساعتی 6 دلاره . البته اطرافش چند تا پارکینگ عمومی هست که این یکی نزدیکتره .

     کلاً هر جایی توی داون تاون کاری دارین ، اگر فکر میکنین ممکنه به مشکل پارکینگ بربخورین ، از خود سایت پارکینگ سبز برای پیدا کردن نزدیکترین پارکینگ استفاده کنین .
خوش باشید 


   

برچسب ها: اخبار، تفریحات،  

تاریخ : دوشنبه 6 اردیبهشت 1395 | 04:38 ق.ظ | نویسنده : رها آزادی | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • خانه سرود