تبلیغات
یک ویندزوری در تورنتو - چالشهای ذهنی من در مورد کابینۀ ترودو !


     سلام. انشالله خیلی ها مطالب قبلی در مورد کابینۀ ترودو رو خوندن و من با هوا حرف نمیزنم . چند تا مورد تو ذهنم هست که میخوام باهاتون در میون بذارم . 
  • متوجه شدین که بعضی از این وزرا در شاخه ای غیر مرتبط با مدارک تحصیلی شون انتخاب شدن ؟ مثل Chrystia Freeland وزیر تجارت بین الملل که رشتۀ تحصیلی اش ادبیات و تاریخ بوده یا Catherine McKenna وزیر محیط زیست که رشته اش حقوق و روابط بین الملل بوده .
  • بعضی هاشون خیلی جوان هستن یا زمانی که برای بار اول به عنوان نماینده یا وزیر انتخاب شدن جوان بودن . مثل Melanie Joly وزیر میراث و Bardish Chagger وزیر گردشگری و تجارتهای کوچک و مریم منصف ،وزیر نهادهای دموکراتیک یا وزرای نوآوری و خزانه داری که وقتی برای بار اول نمایندۀ مجلس شدن به ترتیب 26 و 29 ساله بودن . 
  • بعضی ها اصلاً مدرک دانشگاهی ندارن مثل وزیر شیلات و  وزیر کشاورزی .
چیزی که برام سواله اینه ، آیا اصولاً روش انتخاب وزرا از بین نماینده ها کار درستیه ؟ هر نخست وزیر طبق قانون از بین نماینده های مجلس، کابینه انتخاب و معرفی میکنه و لابد ترجیحاً از حزب خودش ، بنابراین مثلاً ترودو یک سری آدمهای مشخص داشت که اجباراً باید از بین اینها وزیر انتخاب میکرد ، پس دستش خیلی بسته و محدود بود و به قول معروف همینه که هست ، آش کشک خاله . 
جایی با کسی همین صحبت بود ، ایشون میگفت حالا چه اصراری داری که سن اینها کمه  و تجربه یا مدرک تحصیلی ندارن ، مهم نیست ، همه شون یه کرور مشاور دارن که کمکشون میکنن ! 
پس از این قرار ، وزرات یک عنوان و لباس فرمایشیه که فقط بیاد یک نگاهی به گزارشها و پیشنهادات مشاورهاش بندازه و مهر و امضا و تمام ؟! یعنی یک وزیر نباید از خودش دانایی و آگاهی داشته باشه که بفهمه گزارشها و درخواستها و .... چی میگن ؟ یا بتونه پیش بینیهای دراز مدت در مورد امور داشته باشه و قدرت استنتاج که اگه این کارو کنیم فلان ثمره رو میده و .... ؟ یا مهارت مدیریتی و .... ؟
مثلاً وزیر اقتصاد ، خودش مالی خونده ، پس وقتی یک متنی میاد زیر دستش کاملاً درکش میکنه ، درسته ؟ نه کسی میتونه سرش کلاه بذاره ، نه نیاز به مترجم و مدرس داره که بهفمه ماجرا چیه . ایشون ممکنه از یه کرور مشاور هم کمک بگیره ولی به موضوع احاطه داره و خودش هم مثل یکی از این مشاورین در بحث و گفتگوی فنی و تخصصی اش شرکت میکنه . ولی مثلاً وزیر محیط زیست که رشته اش حقوق بوده ، وقتی از مواد شیمیایی سازندۀ چه میدونم هوا بحث میشه و اینکه چطوری و با چه تکنولوژی و ماشین آلات یا راهکارهایی درصد سرب رو پایین بیارن ، متوجه میشه ؟ یا باید مثل کر و لالها بشینه ببینه مشاورش براش چه تصمیمی میگیره ؟!!! میدونین چی میگم ؟ من یه خورده از این نظر ناراحتم که چرا وزرا همگی دارای تحصیلات مرتبط و تجربه های بخصوص مدیریتی عظیم نیستن . 
وزرایی که یا حالا خیلی جوان هستن یا در ورود به دنیای سیاست جوان و کم سن بودن هم کمی تا قسمتی نگران کننده است  . مثلاً وزیر نوآوری و ... که در 26 سالگی نمایندۀ مجلس شده بود . من واقعاً نمیتونم بپذیرم که یک جوان 26 ساله انقدر دید سیاسی و اجتماعی داشته باشه که بتونه در مورد ناحیه ای که براش انتخاب شده فعالیت مفید داشته باشه . ایشون در سال 2004 به عنوان نمایندۀ میسیساگا و برمپتون وارد انتخاب شده بود . یک فکر جوان ممکنه خیلی بیشتر از یک ذهن پیر ایده داشته باشه ولی پیاده کردن این ایده ها نیاز به اطلاعات و تجربه های مدیریتی و توان برنامه ریزی و سازماندهی داره ، یک جوان بی تجربه چنین مهارتهایی داره ؟ ممکنه الهی الآن که دیگه سالهاست وارد سیاست شده بالاخره این مهارتها رو به دست آورده باشه ولی اینهایی که الآن جوان هستن و وارد شدن یک کمی آدمو نگران میکنن .
اون وزرایی هم که تجربیاتشون قراره پشتوانۀ وزارتشون باشه ، همین احساس رو به من میدن . 
کلاً به قول بچه ها ، I don't like it شدم . دلم وزرایی با پوئن های بالاتر میخواست . تنها چیزی که بهم کمی آرامش میده اینکه کانادا با همین راه و روش یعنی شریک کردن جوانها در سیاست همیشه بلااستثناء یکی از ده کشور برتر از نظر میزان رضایتمندی و شادمانی مردمش بوده . خوب لابد این روش جواب داده دیگه ، چی بگم ؟
یکی میگفت بابا کانادا که کشور نیست ، یه پارک گنده است که یه سری آدم پراکنده توش چادر زدن ، دیگه وزیر و نخست وزیر و  دولت و ارتش لازم نداره، اینی که داره از سرش هم زیادیه .  


پی نوشت : این پست سیاسی نیست ، غرغرهای همیشگی و فرمایش شناسنامه است . 

برچسب ها: من شاکیم،  

تاریخ : پنجشنبه 28 آبان 1394 | 09:29 ب.ظ | نویسنده : رها آزادی | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • خانه سرود